جان و تنم از هجر تو در انتظار سوخت

پروانه وار به دور رخت بی قرار سوخت

تنها منم به بستر خلوت اسیر عشق

بال و پرم ز حسرت تو زار زار سو خت

شبها بیاد روی تو ای ماه دلفریب

اندر خیال عشوه تو بار بار سوخت

در چین کالت دلی زارم شده اسیر

دیوانه وار به دور و برت بیشمار سوخت

آهم رسیده تا فلک از دوریت  کنون

هردم دلم زهجر تو پنجصد هزار سوخت

ازآن دورها

در دست رودی می آیم

                     از دریچه های سبزعاشقی

آشتی نو

زندگی را آبی مبینم

گیاه را پیام میدهم

شگوفه را سلام می فرستم

از آن دور ها میایم

درآن سوی باغ تصویری را درمیان دو عصر تقسیم میکنم

شادی را برای دو غم هدیه میدهم

ازآن دور ها میایم

فریاد میکشم

به اندازه صدای یک پرنده مهاجر

بیدار میشوم درمیان خاموشی شب

ازمیان غروب یک قرن سکوت

ازآن دورها میایم

تا بشناسم برگی را حالت پریشان مادری را

تخمر اشکی یتیمی را

صدای بیمناک انفجاری را

بیدار کنم احساس خفته را

تاشاد کنم یک دل گرقته را

سروده: محمد یوسف نوری بهاران             سال:  1389 خورشیدی

در کاشانه ما بسته شد وباز نشد

غم دیرینه ای مارا کسی همرازنشد

قرن ها مهر خموشیست زبان مارا

سالها تیرشد و از گلو آواز نشد

وکیلای که به صدحیله به دنبال رای اند

وطن اباداز این دغدغه و ساز نشد

به شعاریکه دروغ است ومحال است وخیال

لحظه ای درد ترا مونس و دمساز نشد

خادمانیکه به تزویر زنند لاف و پتاق

به جز از منفعت خود به کس همرازنشد

زخم جانسوزی علاجش نتوان کرد طبیب

التهابی به بدن مانده و افراز نشد

راه ما دور ودرازو کاروان خسته زجان

سرک خامه ما وعده شد و ساز نشد

نوری بهاران 1389 خورشیدی

بینشین دمی حال پریشان من نگر

ازگریه تر گشته گریبان من نگر

یک همنفس نیست مرا درکنار شب

آه و فغان و دیده گریان من نگر

خواب مراصنم به فنا برده تا هنوز

روز سیاه و حالت حیران من نگر

درباغ یک کبوتربی آشیان منم

بیا دمی و خانه ویران من نگر

صد ناله در گلوی من افتاده بی صدا

هردم چو شمع دیده گریان من نگر

نوری بهاران 1389اسد خورشیدی

من از صدای پای پیر مردی در میانه شب می ترسم

در این صبح طلایی

در این عصر تپش ها

در دور دست دشت شغالانی خواب کودکان را می ربایند

فریاد...

های مردم

های مردم

در این عصر آشتی آدم ها محکوم میشوند

پرنده ها محروم می مانند

خسته و زار و حزین گشته و بیمار تو ام

به خدا دیری شده قصه دلدادن من

هر زمان پشت درت رفته طلبگار تو ام

به هوای تو چو مرغان سحر ناله کنم

ترک خوبان جهان کرده خریدار تو ام

نکنم جزبه نگاهی تو تماشایی دیگر

به خدا ترک همه کرده گرفتار تو ام

نوری از هجرو فراق تو به صد آه و فغان

تشنه ای آن لب شرین شکر بار تو ام

ا مشب برای آمدنت ساز می کنم

ازپشت پنجره سخن آغاز می کنم

جانم به سوز آمده ازنیم یک نگاه

چون تار زخمه ازگلوآ واز می کنم

اندر میان دامن شب مانده ام اسیر

با نارسایی های عبث راز می کنم

اندرخیال جنگل سبز وهوای باغ

تاریخ ورشکسته ای را باز می کنم

یاد ازصفا و نغمه مرغانی در چمن

خودرا فدایی قامت طناز می کنم

نوری میان آینه و دل حکایتیست

دل را برایش  همدم و همراز میکنم

حافظ ز چشمان قشنگ تو غزل ساخت.

                                      هر کس که تو را دید به چشمان تو دل باخت.

نقاش غزل تا که به چشمان تو پرداخت